PROGRAM FULBRIGHTA W POLSCE
W Polsce Program Fulbrighta rozpoczął działalność w roku 1959. Jego administracją zajmowały się na początku Ambasada USA i Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Dnia 22 marca 1990, rządy Rzeczpospolitej Polskiej i Stanów Zjednoczonych podpisały dwustronną umowę o utworzeniu Biura Polsko-Amerykańskiej Wymiany Naukowej, które wkrótce uzyskało status Komisji Fulbrighta które powstało jako pierwsza tego typu instytucja w Europie Centralnej i Wschodniej. Wznowienie umowy, podpisane w dniu 22 października 1995 przez Ambasadora USA w Polsce, Nicholasa A. Reya i Ministra Spraw Zagranicznych, Władysława Bartoszewskiego, miało na celu między innymi zmianę nazwy biura na Polsko-Amerykańską Komisję Fulbrighta. 10 marca 2008, podczas oficjalnej wizyty Premiera RP w Waszyngtonie, Stany Zjednoczone i Rzeczpospolita Polska podpisały nową umowę o Komisji Fulbrighta, znacznie zwiększającą finansowy udział strony polskiej w Programie Fulbrighta, co wpłynie na rozszerzenie wymiany studentów, naukowców i nauczycieli pomiędzy obu krajami.
Polski Program Fulbright jest największy w Europie Centralnej i Wschodniej, stanowiąc jednocześnie najbardziej prestiżową w naszym kraju ofertę wymiany naukowej pomiędzy USA i Polską. Głównym celem polskiej Komisji Fulbrighta jest krzewienie międzynarodowej wymiany naukowej i kulturalnej między obydwoma krajami. W ramach swoich programów, Komisja wspiera studia, badania naukowe i inną działalność akademicką polskich i amerykańskich ludzi nauki oraz instytucji naukowych; Komisja zajmuje się organizacją wymiany studentów, stażystów, naukowców i nauczycieli, realizując tym samym główny cel Programu Fulbrighta: umożliwienie wzajemnego poznania i porozumienia pomiędzy ludźmi różnych nacji poprzez wymianę idei, wiedzy, umiejętności i doświadczeń w ramach naukowej i kulturalnej wymiany.
Do szczegółowych zadań Komisji należy między innymi kwalifikacja najlepszych i najbardziej wartościowych polskich kandydatów na stypendia do USA w ramach otwartego konkursu. Kryteria formalne i trzyetapowy system wyłaniania kandydatów do programów wymiany, które Komisja opracowała i stosuje od momentu swojego powstania stały się wzorcem dla innych instytucji stypendialnych nie tylko w Polsce, ale również w innych krajach europejskich. Dzięki nim udało się nam w znacznym stopniu zlikwidować uprzedzenia pozostałe po czasach, w których kwalifikacja kandydatów na stypendia nie zawsze opierała się wyłącznie na kryteriach merytorycznych.